حفاظ‌ گذاري‌ جايگاه‌هاي كار

ازماده 100تا105 ایین نامه حفاظت درکارگاههای ساختمانی

ماده‌ 100: هر بخشي‌ از جايگاه‌ كار يا محل‌ كاري‌ كه‌ بلندي‌ آن‌ بيش‌ از 120 سانتيمتر باشد و امكان‌ سقوط از روي آن وجود داشته باشد، بايد داراي جان پناه با شرايط زير باشد:

الف - حفاظ‌ از جنس‌ مرغوب‌ و مناسب‌ و داراي‌ استحكام‌ كافي‌ باشد.

ب - نرده‌ بالايي بين 90 تا 110 سانتيمتر بالاي سطح جايگاه قرار گيرد.

ج - براي‌ جلوگيري‌ از سرخوردن‌ كارگران‌ و يا افتادن‌ مصالح‌ ساختماني‌ و ابزار كار از روي‌ جايگاه،‌ پاخوري‌ در لبه‌ باز جايگاه به بلندي 15 سانتيمتر و ضخامت حداقل 5/2 سانتيمتر نصب شود.

د - نرده‌ مياني‌ بين‌ پاخور و نرده‌ بالايي‌ قرار داده‌ شود.

هـ – حتي الامكان سرپوش مناسب حفاظتي در لبه خارجي جايگاه‌ها نصب گردد.

ماده‌ 101: حفاظ‌هاي‌ نرده‌اي‌ و پاخورهاي‌ لبه‌ جايگاه‌ داربست‌ بايد در سوي‌ داخلي‌ ستون‌ عمودي‌ مهار شوند.

ماده‌ 102: نرده‌ها، پاخورها و وسايل‌ ديگر حفاظتي‌ كه‌ در جايگاه‌ داربست‌ بكار رفته‌اند، نبايد از جاي‌ خود برداشته‌ شوند مگر در زماني‌ و در حدي‌ كه‌ براي‌ ورود اشخاص‌، حمل‌ يا جابجايي‌ مصالح‌ ساختماني‌ لازم‌ است‌.

ماده103: جايگاه‌هاي‎داربست‌هاي‌ معلق‎بايد از هر سو داراي‌ حفاظ‌ نرده‌اي‌ و پاخور‎باشند، اما:

الف‌ - اگر كار به نحوي باشد كه‌ نتوان‌ حفاظ را با شرايط بند ب ماده 100 نصب نمود، ارتفاع حفاظ طرف ديوار را مي‌‌توان 70 سانتيمتر اختيار نمود.

ب‌ - اگر كارگران‌ روي‌ سكو يا جايگاه به طور  نشسته‌ كار مي‌كنند، نصب‌ حفاظ‌ و پاخور سمت‌ ديوار الزامي‌ نيست‌ ولي‌ در اين‌ حالت‌ جايگاه‌ بايد مجهز به طناب، كابل يا زنجيرهايي باشد تا كارگران در صورت سر خوردن بتوانند از آن به عنوان دستگيره استفاده نمايند.

ماده‌ 104: فاصله بين‌ديوار وجايگاه‌ بايد تا حد امكان‌ كم‌ باشد. مگر در مواردي كه‌كارگران‌ روي‌ جايگاه به طور نشسته‌ كار مي‌كنند كه در اين‌ حالت‌ فاصله‌ بين‌ ديوار و جايگاه‌ را مي‌‌توان حداكثر 45 سانتيمتر اختيار نمود.